Diagnoza Integracji Sensorycznej Gdańsk

Diagnozę SI warto rozważyć wtedy, gdy reakcje dziecka na bodźce utrudniają mu zabawę, naukę, jedzenie, ubieranie się, odpoczynek lub kontakt z innymi. Badanie pomaga zrozumieć, czy trudności mają podłoże sensoryczne. Do Logozaurusa często trafiają rodzice, którzy widzą, że dziecko reaguje inaczej niż rówieśnicy, ale nie wiedzą, z czego to wynika. Jedne dzieci zatykają uszy przy odkurzaczu, płaczą podczas mycia włosów, nie tolerują obcinania paznokci, nie chcą nosić określonych ubrań albo unikają brudzenia rąk. Inne stale szukają ruchu, skaczą z kanapy, kręcą się, popychają przedmioty, mocno przytulają innych lub mają problem z oceną siły. Sygnałem do diagnozy mogą być też trudności z koncentracją, szybka męczliwość, niezgrabność ruchowa, problem z jazdą na rowerze, lęk przed placem zabaw, wybiórczość pokarmowa albo gwałtowne reakcje emocjonalne po intensywnym dniu. Diagnoza integracji sensorycznej nie służy etykietowaniu dziecka. Pomaga sprawdzić, co stoi za jego zachowaniem i jak można mu realnie ułatwić codzienność.

Jak wygląda diagnoza SI u dziecka?

Diagnoza integracji sensorycznej obejmuje rozmowę z rodzicem, obserwację dziecka oraz zadania sprawdzające sposób odbierania i organizowania bodźców. Specjalista analizuje między innymi dotyk, równowagę, czucie głębokie, koordynację i planowanie ruchu. Pierwszym krokiem jest dokładny wywiad z rodzicem. Terapeuta pyta o rozwój dziecka, przebieg ciąży i porodu, wcześniejsze trudności, sposób zabawy, reakcje na hałas, dotyk, ruch, jedzenie, ubieranie się oraz funkcjonowanie w domu, przedszkolu lub szkole.

Kluczowym elementem diagnozy jest zastosowanie standaryzowanych narzędzi testowych. Są to próby diagnostyczne oceniające m.in. praksję (planowanie ruchu), percepcję wzrokową i dotykową, równowagę oraz koordynację wzrokowo-ruchową. Testy te mają normy wiekowe i mogą być przeprowadzane wyłącznie przez terapeutów posiadających odpowiednią certyfikację.

Obserwacja kliniczna dziecka podczas zadań (np. przechodzenia przez tor przeszkód, reagowania na dotyk, balansowania, łapania, wspinania się) uzupełnia wyniki testów standaryzowanych i pomaga zrozumieć, jak dziecko funkcjonuje w warunkach zbliżonych do naturalnych. Po zakończonej diagnozie terapeuta analizuje wyniki testów oraz obserwacji, które razem pozwalają postawić trafną diagnozę i zaplanować terapię. Po zakończonej diagnozie rodzic otrzymuje omówienie wyników i wskazówki, które pomagają zrozumieć, co dziecko pokazuje swoim zachowaniem.